در ساعات نخست دیدار چهره آرام‌یافته جلال در اسالم، در طول راه بازگشت، لبانم از هم باز نشد که نشد. انگار زبانم بند

آمده بود. ساعات نخست به هر صدایی گوش باختم و به هر صحنه‌ای چشم دوختم…

جماعت قلیلی از بچه‌‌ها و زنان و مردان

روستایی و کارگر را وقتی که از ماشین پیاده شدم تا به سر جنازه بروم دیدم که چگونه در اسارت غم و عزا، سکوت کرده‌

بودند؛ اما سکوتشان انگار، مثل همه علائم حیات و زندگی زمزمه می‌کردند که: «زود بود».

مرگ جلال برای من همچون غالب کسانی که از کیفیت آن از ما سؤال کرده‌اند، زود بود و اضافه بر آن، غیرقابل باور چون

طبیعی نبود. و همه‌مان این را به غریزه، دریافته بودیم. همه‌مان می‌دانیم مرگ حق است؛ اما مرگ یک عزیز و درست در

لحظاتی که چشم امید و دادخواهی ما بدو بسته است تا به جای همه‌مان فریاد بزند، چطور؟ به خاطر می‌آورم که سیمین،

با دردمندی و به گونه‌ای نوحه‌مانند زمزمه می‌کرد: زود بود …

…

روزهای اول مرگ و شاید یک دو ماه نخست را به هیچ چیز دیگری نتوانستم فکر کنم تصدیق ذهنی «زود بود» …