آمدیم به «آباده».
جائی را بلد نبودم و اگر بقیه ی بچه ها ـ که اهل شیراز بودند و بارها باینگونه مأموریتها رفته بودند ـ راه و رسم کار
را نمیدانستند کمیت من لنگ میماند ..
یکی افتاد جلو و یکراست ما را رساند بجائی که بالای درش تابلوئی زده بودند برنگ سفید و خط کج و معوج ناشیانه ای که معلوم بود اداره مبارزه با مالاریای آباده است در کوچکی بود با پله های باریکی که با تاقهای بالا میرفت.
راستش، من هنوز نمیدانستم که چطور کاری را باید انجام میدادم.

اما سایرین، خوب میدانستند و خم و چم کار دستشان بود.

مردی که هیکل درشت استخوانی داشت و موهای جو گندمی، نشسته بود پشت یک میز فکسنی،

و منتظر بود که ما مامورین دو صفر هفت مبارز …