ابوالحسن بزرگ امید از رجال برجسته ایران در اواخر عصر قاجاریه بود که در این کتاب به ذکر

زندگی‌نامه خود پرداخته و در خلال آن از خاطرات و مشاهدات خود در آن روزگار تاریخی نیز پرده برداشته است.